…·´¯`·.¸• Lonely GAL …·´¯`·.¸•

 

       วันนี้คงเป็นวันแรกที่จงใจเขียนสเปซเป็น

ภาษาไทย….

 

        ช่วงนี้มะรู้เป็นอะไร…รู้สึกหงุดหงิดมาก

ในหลายๆเรื่อง แต่ถ้าถามกันจริงๆว่าหงุดหงิด

อะไร….อุ๋ยตอบไม่ได้หรอก..ว่าทำไม

อยู่ๆก็เกิดหงุดหงิดขึ้นมาซะเฉยๆแบบนั้น

 

         รู้สึกไม่อยากคุยกับใคร…อยากอยู่

คนเดียวซักพัก….คงดีเหมือนกัน

 

         เชื่อมั้ยว่า…บางที…คนเราก็ต้อง

การเวลาที่จะอยู่กับตัวเองบ้าง…อย่างน้อย

น้อยก็ช่วงเวลาหนึ่ง….อาจจะไม่นาน

แต่คงพักใหญ่ๆเลยเหมือนกัน….

 

         ช่วงนี้มีอะไรต้องคิดมากมาย…

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคิดอะไรนักหนา…

แต่เหมือนกับว่า….มันก็จะคิดไปเองโดย

อัตโนมัติ…พยายามจะไม่เครียด…แต่มัน

ก็จะเครียดเองโดยที่ไม่มีเหตุผลและไม่รู้

ด้วยว่าเครียดเรื่องอะไร….

 

         มีใครเคยเป็นแบบนี้บ้างไหม???

 

         ตอนนี้หนักใจอีกเรื่อง…เมื่อวานอุตส่าห์

ถ่อไปสยามหลังจากเรียนกะอาจารย์คานาโกะเส็ด

ว่าจะหารองเท้าคัชชูสีดำ ส้นไม่สูงมาก

เอาไว้ใส่ไปฝึกงานที่การบินไทย และราย

งานตัวที่การบินไทยวันที่ 3เมษา นี้…อยาก

บอกว่าเดินจนเมื่อยเห้ๆก็ยังไม่เจอที่ถูกใจ

ซักคู่…ขนาดไปดูทั้งLynn…Vincciและอีกหลายๆที่

ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจเลย …ราคาแพงไม่ว่า

อยากแค่ให้มันใส่สบายและส้นไม่สูงมากเหมือน

ตึกใบหยกก็พอ….แต่นี่อะไรกันเนี่ยยยยย

สยามแม่งมีแต่ส้นสูงกว่าตึกใบหยกซะอีก

แล้วใครจะใส่ทำงานได้ทั้งวันละ…ไม่ไหว

หรอก….T_T

 

         อยากร้องไห้เป็นที่สุด….เพราะสุดท้ายแล้ว

แทนที่จะได้รองเท้าดันได้กระโปรงยีนส์สั้นน่ารักๆ

มาสองตัว…ตัวแรก250บาท..อีกตัว 200บาท มีลูกไม้ด้วย

แล้วก็เสื้อนักศึกษาเบอร์ 34 ที่ร้านมุมทอง

ตรงโบนันซ่ามาอีกสองตัวและกระโปรงเอวต่ำอีกตัว

หมดไป520 +450 เท่ากับ 970 เข้าไปแล้ว

…ใช้เงินเปลืองอีกแล้วกรู…..

รู้สึกว่าตอนซื้อชุดนักศึกษา ครั้งแรกที่ร้านมุมทอง

ซื้อเบอร์ 30 ไป…ต่อมาอ้วนขึ้น…เพิ่มเป็น 32…

แล้วตอนนี้ละ….เขยิบเป็นเบอร์ 34 อย่างน่าใจหาย

…..กรูแดกหัวอาหารไปหรือไงวะเนี่ย….

ถึงได้บวมไม่บันยะบันยังแบบนั้น….

 

       อยากกลับไปผอมเหมือนเดิมว่ะ….

มานั่งคิดๆแล้ว…เมื่อก่อนหนักแค่ 38 เท่านั้น

…แล้วดูเด๋วนี้ดิ่…50….อาจจะบวกลบบางวัน

ก็47-48 แถวๆนี้…เซ็ง…เมื่อไหร่จะผอมวะ

…..อยากผอมชิบหาย….

 

       เด๋วไม่กี่วันนี้คงต้องลองไปเดินที่มาบุญครอง

หรือไม่ก็แถวอนุสาวรีย์ดูรองเท้าคัชชู..

ยังไงก็ต้องหาให้ได้ก่อนวันที่ 3 เมษา…ไม่งั้น

แย่แน่ๆ……

 

        ไอ้รองเท้านี่ไม่เท่าไหร่….ไอ้เรื่อง

การเดินทางนี่สิ….ท่าจะแย่กว่า….

เพราะการบินไทยมันอยู่ตั้งวิภาวดีรังสิตเชียวนะ

แล้วมันไกลบ้านเห้ๆเลย…ไม่อยากเซด…

แถมพี่แชมป์สุดที่รักก็ยังไม่กลับมา…ไม่มีใคร

ไปรับไปส่งอีกต่างหาก….ที่สำคัญ…พ่อแม่ก็

ไม่ส่งด้วย….มีแววต้องโหนรถเมลล์ไปเองอย่างแรง

…..กรูจะรอดมั้ย??? ที่สำคัญคือ..มีแววว่า

กรูคงไปสายทุกวัน…..และโดนไล่ออก…

ไม่ให้ฝึกงานแหงเลย….T_T

 

         ใจจริงอยากฝึกงานซักสองสามที่

แต่ก็ยังไม่รูตารางเวลาทำงานของการบินไทยเลย

คงขอฝึกกะพี่ๆที่รู้จัก….ท่าจะดีกว่า….

 

         อยากไปเกาหลีอีกว่ะ….บอกตรงๆ..เป็น

ช่วงที่มีความสุขที่สุดในชีวิต….เหมือนหลุด

ออกจากชีวิตและโลกอันจอมปลอมที่แสนจะหลอกลวง

ไปได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง…5วัน..ผ่านไป

โคตรเร็วเลย….เหมือนฝันไป….

มีความสุขจริงๆนะ…ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะ

กลับมาเลยด้วยซ้ำไป….ไม่อยากกลับมาพบ

เจอความโหดร้ายอีก…ไม่ว่าจะจากเพื่อนๆ

หรือจากเรื่องเรียน…หรือจากใครๆก็ตาม

พอแล้ว..พอที….ชั้นเหนื่อยมามากพอแล้ว…

มันยังไม่ถึงเวลาอีกเหรอ…ที่ชั้นจะต้องพัก

พักเสียที…..

 

       บางที…การอยู่กับโลกแห่งจินตนาการที่

เราสร้างขึ้นมา..มันก็ดีเหมือนกันนะ…เพราะ

ในนั้นเราจะมีความสุขที่สุดในโลก…

และนั่นก็เป็นเพราะ…โลกความจริง…มัน

โหดร้ายกับพวกเรามากเกินไปน่ะสิ….

หลายๆคนจึงเลือกที่จะอยู่กับความฝันและจินตนาการ

ของตัวเองมากกว่า

 

       ที่แน่ๆ…ความฝันของชั้นจะไม่จบลงง่ายๆ

แน่ๆ…หลายปีแล้ว…ที่ชั้นเฝ้าตามความฝัน

ของชั้นมาตลอด…กับเพื่อนที่ชั้นสนิทและ

รักมากคนหนึ่ง…."ใจ๋"….ชั้นฝัน…ฝันว่า

ซักวันเราสองคนจะได้มีอัลบั้มเพลงของตัวเอง

ไม่ต้องดังหรอก…แค่มีคนชอบ…แค่คนเดียว

ก็ดีใจแล้ว….เคยคิดหลายครั้ง…ว่าตัวเอง

ไร้ความสามารถ…เหมือนหุ่นยนต์…ทำได้แค่ตาม

ที่คนอื่นสั่ง….แต่บางที..ชั้นแย่ยิ่งกว่าหุ่นยนต์ซะอีก…

เพราะแม้แต่ใครสั่ง..อะไรมา…ชั้นยังทำ

ไม่ได้เลย…..

 

       ดูโง่มากเลยเนอะ…ที่แม้แต่แค่ร้อง

เพลงให้ดี…ยังทำไม่ได้….ต้องให้คนนู้นคนนี้

มาพูดจาดูถูกถากถางจนคิดจะล้มเลิกความฝันของตัวเอง

….แย่เนอะที่คิดแบบนี้….ฝันมันมีไว้ให้เรา

หวัง…และสู้…เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ฝัน….แน่

ล่ะ…ต่อให้ครั้งนึงชั้นเคยท้อ…กับความฝัน

ของชั้น….แต่ชั้นรู้สึกว่าชั้นโชคดีมากมาย

ที่มีเพื่อนดีๆที่ไม่เคยทิ้งชั้นและคอยอยู่ข้าง

กายชั้นเสมอ…ไม่ว่าชั้นจะท้อ..จะเหนื่อย..

จะล้าซักแค่ไหน…"ใจ๋"ก็อยู่กับอุ๋ยเสมอ…

 

      อุ๋ยขอบคุณ"ใจ๋" มากนะ…ที่ทำให้ชีวิต

อุ๋ยรู้สึกมีค่าขึ้นมาก…อุ๋ยดีใจ..ที่ได้รู้จักและ

มีเพื่อนแบบใจ๋….ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกันเลย

แม้เสี้ยวนาที…ขอบคุณ…ที่คอยสู้ด้วยกัน

เพื่อตามฝันของเราสองคน…ต่อให้มันต้อง

ใช้เวลานานหลายปี…แต่ใจ๋ก็อยู่กับอุ๋ยเสมอ…

ขอบคุณ…ที่ทำให้อุ๋ยลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

….ใจ๋ทำให้อุ๋ยรู้ว่า….คำพูดของใครคนไหนก็

ไม่สามารถจะทำให้เรารู้สึกแย่ได้เลย…ถ้า

เรายังมีเพื่อนคอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างกัน

แบบใจ๋….เพราะแค่ใจ๋พูดคำเดียว…มันทำให้อุ๋ย

….มีพลัง..ยืนได้อีกครั้ง..ขอบคุณจริงๆ…

ที่เทออยู่ข้างกัน…..

 

       สัญญา…ว่าจะพยายามมากกว่านี้…

เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วงเทอมากมาย

แบบนี้….อีกแล้ว…..

 

       สุดท้าย…อยากดูMy Girl & I จัง..

ใครว่างมั่ง…ไปดูเป็นเพื่อนหน่อยสิ…

ขอโรงของพารากอนด้วยนะหรูดี55+

ขอเพื่อนไปช้อปซื้อรองเท้าด้วยกันหน่อย..

ใครว่างโทรมาบอกด้วยนะ….

 

       สำคัญที่สุดคือ…อุ๋ยเปลี่ยนเบอร์

มือถือแล้ว…เมมกันด้วยนะ…ใครต้องการ

รู้เบอร์….ถามได้นะ 09-789-xxxx

 

       —– นู๋อุ๋ย ——

 

 
 
ปล. ขอบคุณมากๆ….สำหรับเวปโมโมทาโร่ฮันโซ…กับกรอบน่ารักๆ…credited from Mototarohunso
 

10 Comments (+add yours?)

  1. Santi
    Mar 27, 2006 @ 19:47:50

     
       อย่าหงุดหงิดเลยน๊า….มาคุยกันเถอะ…
    Je t\’aime…   (\’\’,)

    Reply

  2. Krit
    Mar 31, 2006 @ 16:04:56

    … แล้วเมื่อไหร่ช๊านจะได้ยินเสียงแกจาก CD ล่ะฟะ ……
     
    สู้ต่อไปเว้ย ~  ช๊านยังอยู่แถวๆนี้แหละ 5555+
     
    Take Care
    แล้วเจอกัน

    Reply

  3. pandora
    Apr 12, 2006 @ 12:33:56

    แวะมาทักเฉยๆ แกจะเครียดไรนักวะ แล้วเนี่ยถ้าเกิดแกทำงานจริงๆแกไม่เครียดหนักกว่านี้หรอเนี่ยห๊า??????
    อะไรที่มันคิดไปแล้วเครียดแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไร แกก็อย่าไปคิดถึงมันดิ๊ เอาสมอง เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า….
     
    ไปดีกว่า บ่นมากเด๋วแกหาว่าชั้นเป็นป้าอีก
     
    ว่าแต่…. อยากเจอแกเหมือนกันนะเนี่ย อะไรกัน นี่แกหนัก 50+-แล้วจิงๆหรอเนี่ย???? ไม่อยากจะเชื่อเรยอ่ะ เมือก่อนแกผอมกว่าเราอีกนะ?????????
     
    ตอกย้ำเรื่องอ้วนมากเด๋วงอนอีก ไปดีก่า 5555555

    Reply

  4. Unknown
    Apr 12, 2006 @ 23:28:47

    ~* คิดมาก ^^ อย่าไปซีเรียส อะไรผ่านได้ก้อผ่านเนอะ ลืมได้ก้อลืม ตัดได้ก้อตัด (( ดูอย่างพี่จิ )) อันไหนทนไม่ได้ อย่าไปฝืน พอเวลาที่มันทนไม่ได้มันจะระเบิดแรงกว่าเดิมน้า  *~
     
    PS* ไปดูหนังกันม๊า?

    Reply

  5. Pattareeya
    Apr 29, 2006 @ 01:05:26

    พี่อุ๋ย…ขอบคุณกะ comment ใน space บุ๋มนะ.. (ปกติไม่มีคนเข้ามาอ่าน..เลยแอบเขิลลลเล็กน้อย..อิอิ)
    ไงก้อสู้ๆกับการฝึกงานนะคะ.. ช่วงนี้บุ๋มก้อฝึกที่คลินิคอยู่เหมือนกัน (หลังจากไปฝึกที่ฟาร์มมาแล้ว 1 เดือน)..
    … Su Su!! …

    Reply

  6. นฤชา
    May 07, 2006 @ 18:55:21

    สู้ๆ นะ หนูอุ๋ย มะค่อยเจอกานใน สเปซเรย ทำเพลงถึงไปนแล้ส เอามาให้ฟังด้วยเด้
    แล้วมาเยี่ยมกานด้วยนะ อิอิ ปายละ
     
    http://www.myspace.com/loverxsiam

    Reply

  7. Unknown
    May 20, 2006 @ 01:21:23

    คิดถึงนู๋อุ๋ยนะคะ … ดูแลตัวเองดีๆ นะจ้า ไว้ไปร้องเกะกาน ^^

    Reply

  8. Rattapoom
    Jun 06, 2006 @ 10:16:18

    อ้อดีเลย
    จะได้อ่านออกซักที
     
    มาบลอกนี้ทีไรมึนตึ้บๆ

    Reply

  9. Canvas M2X
    Jun 18, 2006 @ 20:56:54

    ลดได้ไม่ได้อยู๋ที่ความจริงจังเพ่น้องง

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: